مكتوب 47 بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم مِن عبداللَّه قطب بن محيي إِلى وليّي في اللَّه الأمير شمس الملّة و الدّين أبي سعيد . ياد خدا امّا بعد ؛ ذكر خدا مونس دل طيّبين است . چنانچه گرما زده سايه خواهد كه در آن بياسايد و مرد تشنه آبى خواهد كه بياشامد ، دل طيّبين ياد خدا خواهد كه درون خود جا دهد . چون ابناى طبع به احاديث لهو كام خود شيرين كنند ، او كام خود به نام خدا شيرين كند . پاكا خدائى كه لهو حديث بر كام ايشان تلخ كرده چنانچه تلخ‌تر است از صبر و حنظل ، و ذكر خود بر كام ايشان شيرين ساخته چنانچه شيرين‌تر از قند و عسل . هستى همه در تسبيح و اگر از فرزندان آدم ايشان را همزبان و همدرد كه با ايشان مشاركت كند در قيام به ذكر كم‌تر داده ، او را فرزند جز ابن آدم ، خلق فراوان است . ايشان را همه به يك بار همپاى ايشان ساخته بر وجهى كه به سمعِ ظاهر ذكر ايشان را شنوند چنانچه داود را بود كه « يا جِبالُ أَوِّبِي مَعَهُ وَ الطَّيْرَ » « 1 » ، يا بر وجهى كه به قوّت بصيرت او را دريابند چنانچه ساير صدّيقين و موقنين راست . جَرى مياه « 2 » و هبوب « 3 » رياح و اصوات طيور و پرواز مگس و زنبور ،

--> ( 1 ) . اى كوه‌ها و اى پرندگان ! با او هم‌آواز شويد و همراه او تسبيح خدا گوييد . سورهء سبأ ، آيهء 10 . ( 2 ) . جَرى مياه : جريان آبها . ( 3 ) . هبوب : وزيدن .